در جمع اعضای شبکه حرفه ای کانن
گری نایت: عکاسی صدای مردم است

گری نایت اسطوره عکاسی مستند
گری نایت: عکاسی صدای مردم استReviewed by نوریاتو on May 9Rating: 5.0گری نایت: عکاسی صدای مردم است | آموزش عکاسی مستند اجتماعی | مجله عکس نوریاتوگری نایت، برنده جایزه فتوژورنالیسم، از مدافعان پرشور داشتن تحصیلات در حوزه عکاسی است و درباره چرایی اهمیت توانمند ساختن جوامع کوچک، نکاتی را بیان کرده است.

نوریاتو: گری نایت، عکاس بریتانیایی، یکی از بنیانگذاران و معمار اصلی آژانس عکاسی VII است. وی موسس و مدیرگروه در حوزه روایت و مستند سازی در دانشگاه توفتس آمریکا است؛ همچنین رییس کلوب فرانت لاین(Frontline) در لندن، رییس هیئت داوران در مسابقه عکس World Press Photo در سال ۲۰۱۴ و از بنیانگذاران فستیوال عکاسی آنگکور (Angkor) در کامبوج است.

 

به گزارش مجله عکس نوریاتو، گری نایت که  از مدافعان پرشور داشتن تحصیلات در حوزه عکاسی است در این سخنرانی در جمع اعضای شبکه حرفه ای کانن (Canon Professional Network) به تاثیر عکاسی و آموزش آن بر توانمندسازی جوامع کوچک پرداخته است:

 

فوران اخیر تصاویر در شبکه های اجتماعی باعث آزاد شدن حجم وسیعی از خلاقیت و استعدادهای پویا شده است؛ این رخداد صدایی را در اختیار میلیون ها کاربر قرار می دهد؛ افرادی که قبلا فرصت کمی برای صحبت درباره زندگی شان داشتند. پدیده ای که ما را به سمت زندگی هایی سوق داده است که در گذشته تنها می توانستیم آن را تصور کنیم؛ بعضی از این تصاویر می تواند نشان دهنده جزئیات ناچیزی از زندگی روزمره باشد اما می تواند صداهای جدید بسیاری را به وجود بیاورد که در آنها به مسایل عمیق عاشقانه، حقوق مدنی، واقعیت های اقتصادی و حتی اخبار جهان مانند سونامی ژاپن، بمب گذاری بوستون، تظاهرات در فرگوسن می پردازد. در حقیقت زمانیکه به مردم دوربین می دهید به آنها صدا نیز داده اید.

گری نایت عکاسی مجله عکس نوریاتو

با این حال هنوز در نقاطی از دنیا جوامعی وجود دارند که زندگی شان را غریبه ها گزارش می کنند و از آن عکس تهیه می کنند.

 

جوامع زیادی در محل تولد من یعنی اروپا و محل زندگی ام، آمریکا، وجود دارد که بسیار کم و حتی اصلا نمایشی در رسانه های جمعی ندارند؛ همچنین به طیف گسترده و تاثیرگذاری از مخاطبان دسترسی ندارند. آنها صدای حاشیه ای و محروم این مناطق هستند. اما معتقدم که بیشترین نابرابری در این حوزه به کشورهای جنوب صحرای آفریقا، جنوب شرقی آسیا و آمریکای لاتین مربوط می شود. تعداد قابل توجهی از عکاسان بزرگ که دارای قابلیت های فراوانی هستند، از این مناطق می ترسند اما به دلیل اینکه در نمودار دموگرافیک اقتصادی- اجتماعی جمعیت زیادی ندارند، نمی توانند به عنوان نماینده عکاسان معرفی شوند؛ مانند وضعیتی که اقتصادهای غربی در دنیا دارند. تنوع به آسانی قابل تعریف نیست_مانند عادات ما_ بهتر است با استفاده از اصطلاحات تسهیل کننده که مبتنی بر دین، رنگ، قومیت و جنسیت هستند، این کار را انجام دهیم. باید با استفاده از مجموعه پیچیده تری از تعاریف، به دنبال صداهای جدید باشیم و بر روی جوامعی که به دلایل ثابت و همیشگی اقتصادی- اجتماعی و سیاسی از این فرصت محروم بوده اند، کار کنیم. غریبه ها –به دلیل فاش شدن شغل شان_ممکن است نیت درستی داشته باشند اما تجربیات زندگی ای که به تصویر می کشند، لزوما باعث تسلط کامل آنها بر زندگی افراد نمی شود. تجربه شخصی من درباره داستان های پیچیده کشورهایی که تاکنون برای چندین دهه و به دفعات زیاد به آنها سفر کرده ام، این نکته را می رساند که تحقیق و تعمق کار مفیدی است اما تنها کمکی است که عجالتا می توانید داشته باشید. به عنوان راوی بیرونی، اغلب مجبورید تا دانش بومی خود را که توسط راوی های بیرونی دیگر با پس زمینه ای مشابه که برای خودشان یا مخاطبان تثبیت شده است، به تصویر بکشید؛ مزایای دانش آنها از منظر زبان شناختی قابل ملاحظه است اما چندان قابل توجه نیست. قادر به محاسبه تعداد دفعاتی که در نواحی روستایی دورافتاده در کشوری دیگر، با دانشجویان فارغ التحصیل برخورد می کردم، نیستم؛ آنها به عنوان راهنمای سفر بودند اما حس آشنایی و غریزی کمتری نسبت به مکان ها در مقایسه با من داشتند. این امر، اتفاقی ناامیدکننده است و حتی این نکته را به ذهن مان می رساند که باورهای متداول و همیشگی که در طول دهه ها با خواندن مجلات و کتاب ها ایجاد شده اند، این امکان را به ما نداده که تا جایی که می توانیم به تحقیقات میدانی پایبند باشیم. به جز رشد یافتن در یک جامعه و غوطه ور شدن در زندگی و فعالیت های آن به مدت چند سال، اطلاعات تان همیشه سطحی باقی خواهد ماند.

 

دیدگاه بیرونی می تواند نقش مهم و حتی اساسی در درک ما از جهان بیرون داشته باشد اما باید این را بدانیم که تنها چشم انداز موجود نمی تواند باشد. جوامع نیاز به راویان معتبر و قابل اعتمادی دارد که از درون همان جامع باشند؛ درحقیقت شایستگی نمایش خود و مدیریت تاریخ و روایت های خود را دارند. جامعه عکاسان در سرتاسر دنیا نیاز به ایجاد فرصت هایی دارند که در آن مجموعه ای معتبر و متنوع تر از راویان وجود داشته باشد.

 

افرادی مانند ما که به دنبال درک دنیا با هرگونه جزئیات و تحریف هستند، هنوز هم می توانند با تعصبات فردی یا اجتماعی مبارزه کنند. نمونه چنین تعصباتی، شیوه ای است که جوامع مسلمان در طول دهه های گذشته، به طور مداوم برای نشان دادن آفریقا با استفاده از استعاره و کلیشه های همیشگی، _اگرچه اغلب به درستی معنا شده است_ در رسانه های جمعی به تصویر کشیده اند. با استفاده از تکنولوژی هایی که به سرعت و به شکلی چشم گیر در حال توسعه هستند، همه ما می توانیم دائما دسترسی به اطلاعات داشته باشیم و نباید بهانه ای برای تعصب و پیش داوری داشته باشیم.

 

اقتصاد اکثریت کشورهای جهان سریع تر از جوامع اروپایی و آمریکایی درحال رشد است (۸ مورد از ۲۰ اقتصادی که سریع ترین رشد را دارند در آفریقا و ۶ مورد در آسیا قرار دارد). اکنون بسیاری از مردان و زنان جوان، دسترسی به دوربین عکاسی و رسانه های جمعی و دیگر ابزار انتشار دارند؛ افرادی که می توانند روایت های همیشگی را قطع کنند و به چالش بکشند؛ ضروری است که از آنها حمایت کنیم و به نیازهایشان پاسخ دهیم.

 

گری نایت عکاسی مجله عکس نوریاتو

 

جامعه عکاسی باید به این نکته توجه کند که ایجاد فرصت برای عکاسان بومی از کشورهای مختلف به نفع ما است؛ در حقیقت با بالابردن صدای آنها باعث افزایش قدرت مردمی می شویم که نمایندگی شان را دارند. جوامع سالم و پیشرفته نیاز به رسانه ای آزاد و فراگیر و همین طور راویان بصری ای دارند که به طور روز افزونی به عنوان  بخش مهمی از رسانه ها تلقی شوند. ما باید فرصت های شغلی و تحصیلی در اختیارشان بگذاریم. آژانس هایی مانند VII (آژانس خودم)، مگنوم (magnum)، نور (noor)و گتی(getty) به منظور به رسمیت شناختن ارزش صدای نمایندگان شان، باید کارهای بیشتری انجام دهند. همچنین سازمان های رسانه ای که متقاضی تصاویر هستند، باید به جوامع پایداری از راویان محلی بصری کمک کنند و با شرایط برابر و نه تنها به دلیل تنوع بلکه به منظور قوی و باهوش تر شدن آنها، فرصت های مشابه در اختیارشان بگذارند.

 

دیدگاه شما