موضوعات مهم

پرتره خانواده داغ دیده مروری بر مجموعه داریو میتیدیری

پرتره خانواده داغ دیده

ترجمه تخصصی نوریاتو: داریو میتیدیری فتوژورنالیست ایتالیایی است که در لندن زندگی می کند. میتیدیری تاکنون دوبار برنده جایزه ورلد پرس فوتو شده است. مجموعه عکس های «پرتره خانواده داغ دیده»، پروژه ای درباره فقدان و اثرات ویرانگری است که جنگ بر خانواده ها تحمیل می کند. همچنین یادآور افرادی است که توانسته اند از جنگ ها زنده بیرون بیایند. تصاویر این پروژه به اردوگاه پناهندگان در دره بقاع که در کشور لبنان احداث شده، مربوط است.

 

به گزارش نوریاتو موضوع پروژه خانواده داغ دیده، زندگی ۱٫۳ میلیون پناهنده سوری است که پولی برای مهاجرت به اروپا ندارند و یا اینکه هیچ چیزی در سوریه برایشان باقی نمانده تا به کشورشان برگردند.

 

داریو میتیدیری عکاس این مجموعه در مقاله پیش رو هدف کار خود را راه اندازی کمپین برای جمع آوری کمک های مالی برای سازمان های بشردوستانه ای مانند CAFOD و خیریه بین المللی کلیسای کاتولیک بیان می کند. مدیتیری به طور واضح مشخص می کند که : “هدف، ایجاد هجم وسیعی از فعالیت های تحریک کننده ای است که بتواند در سطح جهانی به گوش همه برسد؛ آن هم در زمانی که درخصوص بحران پناهندگی به درجه ای از اشباع شدگی در مطبوعات و رسانه های اجتماعی رسیده ایم.”

 

او ادامه می دهد: علی رغم آسیب های وحشتناک و ترس از بازتاب آن، خانواده ها جلو می آمدند و می خواستند نقشی در این پروژه داشته باشند. آنها به ما توضیح می دادند که نمی خواهند فراموش شوند. می خواستند که همه بدانند که چه بلایی به سرشان آمده است.

 

شاید گفتن داستان هایشان از طریق کلمات و عکس ها، بتواند به آنها کمک کند تا با زخم هایشان کنار بیایند.

 

مهم ترین عنصر عکاسی در این پروژه، اعتماد بود. اعتماد همیشه مورد توجه عکاسان است اما در این مورد به طوری ویژه به عنوان عاملی مهم درنظرگرفته شد، بخصوص با توجه به بافت کار و ظلم هایی که از آغاز جنگ در حق این خانواده ها اتفاق افتاده بود. به دلایلی منطقی گروه تولید کوچکی را در بیروت استخدام کردم و به هرکجا که می رفتیم وسایل مورد نیازمان از جمله صندلی ها را با خود حمل می کردیم. استدیویی قابل حمل در دو اردوگاه مختلف راه اندازی کردیم و کمی از کادر اطراف آن را برای نشان دادن فضای اردوگاه، خالی گذاشتیم. عمدا از مردمی که در پشت صحنه کادر بودند خواستیم که مطابق معمول به کارهایشان بپردازند-اگر اتفاقی افرادی دیگر را در کادر عکس ها دیدید، فکرتان را مشغول نکنید.

 

ارتباط برقرارکردن چالشی جدی در این پروژه بود. اما داشتن همکارانی که به زبان عربی یا انگلیسی صحبت می کردند به ما کمک کرد تا داستان خانواده هایی که موضوع عکس ها هستند را به خوبی درک کنیم.

 

چالش دیگر ما، سرعت بود. از آنجایی که می دانستیم کودکان ممکن است خیلی سریع خسته شوند، مجبور بودیم تا به سرعت کار کنیم. اما چون سالهای زیادی به عنوان عکاس آزاد برای روزنامه ها کار می کردم، دیگر می دانستم که گاهی اوقات فقط چند دقیقه برای گرفتن عکس وقت دارم.

 

عکاسان هرکجا که باشند نقش مهمی در پوشش رویدادهای خاص دارند. این مسئولیت به عهده ما است تا هرچیزی را که می بینیم از طریق دوربین روایت کنیم. در حقیقت ما چشمانی هستیم که از طریق آنها دنیا متوجه می شود در گوشه ای از دنیا چه اتفاقی درحال رخ دادن است. در پروژه «خانواده داغ دیده» در برابر خانواده هایی که از آنها عکاسی کردم، احساس مسئولیت داشتم و هنوز هم این احساس را دارم.

 

این افراد به من اعتماد کردند و زندگی شان را روایت کردند، بنابراین می توانم از دوربینم استفاده کنم تا دنیا از تراژدی زندگی آنها و دلایلی که از سوریه گریختند باخبر شود. برای همین احساس افتخار می کنم وقتی متوجه می شوم که میلیون ها بار داستان زندگی آنها به صورت آنلاین خوانده شده است. همچنین باید بگویم که پروژه «پرتره خانواده داغ دیده» کماکان ادامه می یابد تا انگیزه هایی را در سرتاسر دنیا ایجاد کند.

 

 

خانواده خوله: “من همراه با ۳ فرزندم توانستم از سوریه فرار کنم اما ۵ فرزند دیگر و مادرم را پشت سرم جاگذاشتم.” عکس از داریو میتیدیری

 

 

خانواده راضیر: “همسرم ربوده و بعد اعدام شد. مجبور شدم دو دختر بزرگترم را رها کنم و تا حالا خبری از آنها نداشته ام.” عکس از داریو میتیدیری

 

 

خانواده کلیلا: “شوهرم با ما گفت که برویم. او می ترسید که اگر با ما بیاید همه ما اعدام شویم.” عکس از داریو میتیدیری

 

 

خانواده ایاد: “مجبور شدم چهار پسرم را رها کنم. قبلا از آنها از طریق واتس آپ پیام دریافت می کردم اما از یک روز به بعد دیگر پیامی از آنها نگرفتم.” عکس از داریو میتیدیری

 

داریو میتیدیری مجله عکس نوریاتو

خانواده محمد: ” وقتی که موشک به خانه ما اصابت کرد کوچکترین فرزندم را از دست دادم.” عکس از داریو میتیدیری

 

داریو میتیدیری مجله عکس نوریاتو

 

خانواده ثریا: “اتوبوسی که شوهرم در آن بود مورد اصابت موشک قرار گرفت و به شدت زخمی شد.” عکس از داریو میتیدیری

 

داریو میتیدیری مجله عکس نوریاتو

 

خانواده آمنه: “وقتی که موشک باران زیاد شد، ما فرار کردیم. اما پدرمان نتوانست با ما بیاید.” عکس از داریو میتیدیری

 

داریو میتیدیری مجله عکس نوریاتو

 

خانواده علی: “خانه ما مورد اصابت بمب قرار گرفت. من فرار کردم. اما مادر، پدر، برادر و دو خواهرم را از دست دادم.” عکس از داریو میتیدیری

 

داریو میتیدیری مجله عکس نوریاتو

 

خانواده محمود: ” همسرم در خانه بود وقتی که خانه بمباران شد.” عکس از داریو میتیدیری

 

داریو میتیدیری مجله عکس نوریاتو

خانواده ساحر: “در یک حمله هوایی شبانه، فقط توانستم با ۳ فرزندم فرار کنم و ۶ تای دیگر آنها را از دست دادم.” عکس از داریو میتیدیری

 

داریو میتیدیری مجله عکس نوریاتو

خانواده قاضیه: “وقتی که به خرید رفته بود شوهرش در موشک باران کشته شد. می دانست که دیگر ماندن گزینه عاقلانه ای نیست برای همین با فرزندانش فرار کرد اما در میانه راه بین نزاع چند گروه نظامی گیر افتادند. بعد از دو روز، آتش بس اعلام شد و او توانست با فرزندانش به این کمپ بیاید. حالا او از زندگی اش می گوید: “خانه من ویران شد و شوهرم را از دست دادم. گفتن اینکه در سوریه چه اتفاقی رخ می دهد، کار بسیار ناراحت کننده ای است. اما از شما می خواهم که به ما فکر کنید. به فرزندان ما فکر کنید. ما از خطر، بمب و مرگ زنده بیرون آمده ایم. اکنون در امنیت هستیم ولی چیزی دیگر برایمان باقی نمانده است.” عکس از داریو میتیدیری

 

داریو میتیدیری مجله عکس نوریاتو

خانواده محمد: دو سال پیش ساختمانی که در آن محمد ۴۵ ساله در حال برگزاری مراسم عروسی برای دخترش بود، بمباران شد. خانواده او فرار کردند و همه چیز را جاگذاشتند از جمله دختر تازه عروس شان. حالا کسی از آن دختر خبری ندارد اما امیدوارند که او در ترکیه باشد. محمد می گوید: “از شب عروسی اش از او خبری نداریم، اگر روزی دخترم را ببینم از او می پرسم چطور این مدت زندگی می کرده و چه بلایی بر سرش آمده.” عکس از داریو میتیدیری

 

مترجم: سعیده فراهانی

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر