موضوعات مهم

الیوت ارویت: عکاس باید پوست کلفت باشد نگاه شوخي به زندگي جدي

الیوت ارویت: عکاس باید پوست کلفت باشد

نوریاتو: الیوت ارویت در سال ۱۹۲۸ از والدینی روسی در پاریس متولد شد. چند سال بعد خانواده او به میلان ایتالیا مهاجرت کردند و الیوت ۱۰ سال از زندگی خود را در آنجا گذراند. بعد از حاکم شدن فاشیسم در ایتالیا الیوت پانزده ساله به ایالات متحده سفر کرد.

 

به گزارش مجله عکس نوریاتو، ارویت در ۱۶ سالگی به هالیوود رفت و در آنجا به عکاسی علاقه مند شد. پس از چندی برای پول درآوردن به عکاسی از مراسم عروسی و یا تهیه عکسهای پرتره پرداخت. نقطه عطف زندگی حرفه ای او، آشنایی اش با اشتایخن و کار در پیش عکاسی به نام والنتینو سارا بود پس از چندی با «رابرت کاپا»ی افسانه ای، رئیس گروه عکاسی مگنوم و بعد با روی استرایکر ملاقات کرد.

 

با پیوستن به آژانس مگنوم در سال ۱۹۴۸ ، موفقیت حرفه ای، خیلی سریع به ارویت روی کرد. خودش در مورد آن سال های پر کار می گوید: من جوان و سریع و جاه طلب بودم یکی بعد از دیگری سفارشات عکاسی را انجام می دادم ، از عکاسی تبلیغاتی گرفته تا بازدید از یک کشور را من مباهات می کردم که قابلیت هر کاری را دارم و هر کاری را که پیش بیاید، انجام می دهم.

 

الیوت ارویت با فهم ظریفی که از خشونت و ناملایمات زندگی دارد، این عقیده را که عکاس شوخ می تواند در عین حال انسانی جدی باشد را رونق داده است. کارهای ارویت در میان فرمگرایی و ژورنالیسم معلق است عکسهای او بیشتر بر روی تفاوت کلی بین جهان منظمی که ما تصورش را داریم و موقعیت واقعی ما در زندگی روزمره متمرکز است.

 

 چه چیزی باعث شده که به عکاسی علاقه مند شوید؟

 

ارویت: می خواستم برای امرار معاش کاری کم زحمت پیدا کنم پس به عکاسی علاقه مند شدم عکاسی شغل خوبی است از این نظر که شما رئیس خودتان هستید و می توانید زمان کار خود را خودتان تعیین کنید.

 

الیوت ارویت مجله عکس نوریاتو

 

گویا برای جلب توجه سوژه هایتان از یک بوق استفاده می کنید، این طور است؟

 

ارویت: فقط برای جلب توجه است که آن را به کار می برم مخصوصا در مکانها و موقعیت های عمومی ، زیرا به شما کمک می کند که مردم را تحت هدایت خود درآورید.

 

چه تفاوت هایی بین عکسی که عکاس برای خودش می گیرد و عکسی که برای فروش و امور تجاری تهیه می کند، وجود دارد؟

 

ارویت: من هرگز این فکر را نمی کنم که کار تجاری کردن باعث پست شدن و خوار شدن انسان گردد، من تنها کاری را که نادرست باشد، انجام نمی دهم. در اینجا دو مساله متفاوت وجود دارد یک مساله این که وقتی شما برای مردم کار می کنید، مجبورید که انتظارات آنها را برآورده کنید؛ ولی وقتی که برای خودتان عکس می گیرید، هر چیزی را که دوست داشته باشید، انجام می دهید اما من همیشه در موقع کار تجاری هم اگر فرصت هایی داشته باشم ، برای عکاسی شخصی استفاده می کنم.

 

آیا ترجیح می دهید که عکسهایتان روی دیوار موزه ها به نمایش درآید یا در کتابها؟

 

ارویت: به نظر من هر دو طریق مفید است البته نمایشگاه ها مدت کمی دوام دارند ولی کتابها ماندنی و دایمی هستند و منبع مراجعه خوبی هستند به هر حال ترجیح می دهم که کارهایم روی دیوار نصب باشد تا در کتاب چاپ شود چرا که عکسهای نمایشگاه ، کارهای اصلی و درجه اول هستند و به طریق مستقیم به نمایش درمی آیند باید اشاره کنم که در مورد کتاب قضیه صفحه بندی و آرایش کتاب هم مطرح است.

 

الیوت ارویت مجله عکس نوریاتو

 

چرا چاپهای شما معمولا در اندازه های ۲۷ در ۳۵ یا ۴۰ در۵۰ سانتیمتر است؟

 

ارویت: به یک دلیل ساده . چون راحت قابل چاپ هستند

 

در طول این سالها، تعداد بسیار کمی عکس رنگی گرفته اید. آیا ترجیح می دهید تنها سیاه و سفید کار کنید؟

 

ارویت: فیلم رنگی برای کارهای تجاری و آنچه که مردم سفارش می دهند، خوب و مفید است ولی من برای کارهای شخصی ام ، سیاه و سفید را ترجیح می دهم درست است که رنگ به شما اطلاعات اضافی می دهد، ولی در عین حال مزاحم نیز هست. همچنین شما در کارهای سیاه و سفید، همه کارها را خودتان انجام می دهید ولی در عکسهای رنگی ، اغلب دیگران عکسهای شما را چاپ می کنند در ضمن عکسهای سیاه و سفید به نسبت رنگی دوام بیشتری دارند و از آنجا که ساده تر و انتزاعی تراند، برای کارهای من مناسب است من با جلوه های ویژه و تکنیک های تاریکخانه ای رابطه ای ندارم و با حذف کردن قسمتی از عکسها و کادربندی جدید موافق نیستم.

 

وقتی شما عکاسی می کنید، فقط عکاسی می کنید لحظه ای فکر می کنید و بعد کار تمام است چه زمانی شما واقعا تشخیص می دهید که دگمه شاتر را فشار دهید؟

 

ارویت: گاهی اوقات شما گول می خورید گاهی اوقات تصور می کنید که کار فوق العاده ای انجام داده اید اما وقتی آن را می بینید، هیچ به خاطر نمی آورید که چنین چیزی را ثبت کرده باشید و این بسیار خنده دار است.

 

جان سارکوفسکی تئوری متفکرانه شما را پشت عکسهایتان ، لحظه غیر قطعی می نامید شما چه نظری دارید؟

 

ارویت: او همکار بسیار شوخ و بامزه ای بود، من او را خیلی دوست داشتم وقتی به کارهای عکاسان دیگر نگاه می کنید، چه چیزی برایتان اهمیت دارد؛ در نوع کاری که من شخصا می پسندم و انجام می دهم و موضوعاتی که به آنها دلبستگی نشان می دهم مسئله چگونگی انجام دادن کار چندان مطرح نیست من ابتدا نسبت به محتوای عکس واکنش نشان می دهم و در مرحله بعد شاید به کار روی عکسها و عمل روی آن.

 

به نظر من کیفیت عکس مهم است و این به معنای قسمتهای سیاه و عمیق و محدوده تنالیته آن نیست این خود کیفیت نیست، بلکه نوعی از کیفیت است آیا برای شما این قسمت مهمتر نیست؟

 

ارویت: نه، به عنوان مثال عکسهای رابرت فرانک از نظر عدم تمیزی و تنالیته و امثال آنها ممکن است همه را مایوس کند، اما به نظر من عکسهای او بسیار برتر و با محتواتر از عکسهای آنسل آدامز است که در آنها فقط کیفیت کارت پستال گونه رعایت می شود و نه چیز دیگر کیفیت کار رابرت فرانک ، کیفیت محتوا است که برخاسته از فکر و دید است کار او تعادل دادن تنالیته ای به آسمان  زمین نیست کار او مقصودی در پی دارد.

 

آیا فکر می کنید با ایجاد گالری های بی شمار عکاسی ، فهم تماشاگران از عکس و عکاسی بیشتر میشود؟

 

ارویت: مساله به نمایش درآمدن و زیادشدن گالری های عکاسی صرفا نمی تواند نشانه فهمیدن عکسها از طرف مردم باشد. این مساله وقتی توسعه می یابد که مطبوعات از عکسها استفاده می کنند مطبوعات باعث می شوند که کار عکاسی و خود عکاسان پیشرفت کنند و توسعه یابند به نظر من عکاسی روش زون سیستم و دیگر مسائل از این قبیل نیست عکاسی فقط دیدن است شما یا می بینید و یا نمی بینید بقیه مسائل قابل آموزش هستند و هر کسی می تواند تکنیک و فنون را یاد بگیرد وقتی شما قابلیت غریزی نداشته باشید، یاد گرفتن مسائل فنی به شما عکس خوب نخواهد داد.عکاسی آنطور که من می بینم ، عمل ساده توجه کردن به چیزها و دیدن است و نه چیزی بیش از این.

 

 تماشاگر عکس چطور آیا او باید اطلاعاتی از فنون عکاسی و یا این که این عکس در چه شرایط و موقعیتی گرفته شده است بداند یا نه ؟

 

ارویت: به نظر من لزومی ندارد که تماشاگر از نظر تکنیک عکاسی و یا شرایط آن چیز زیادی بداند زیرا این مساله را برای او پیچیده تر می کند به نظر من فقط باید به کارها نگاه کرد که شما را از نظر روحی شاد یا ناامید می کنند.

 

در مورد این که عکسها عنوانی داشته باشند چه نظری دارید؟

 

ارویت: به نظر من تکیه کردن بر تیتر یا توضیح عکس ، کاری احمقانه و ابلهانه است زیرا خود عکس باید اثر لازم را داشته باشد.

 

آیا قبل از شروع کار، پیش زمینه ذهنی در مورد عکسهایتان دارید؟

 

ارویت: من هیچگاه در مورد عکسهایم پیش زمینه ذهنی ندارم و آنها را مجسم نمی کنم آیا سعی می کنید نظر و دید شخصی خود را پشت کارهای حرفه ای خود پنهان کنید.

 

شما چندین فیلم ساخته اید، چه مشخصاتی بین این دو وجود دارد؛ فیلمسازی و عکاسی؟

 

ارویت: هر کدام مشخصات خود را دارند و تنها جنبه مشترکشان تصویر است مسائل شخصی و فردی نیز وجود دارد. در ضمن توجه داشته باشید که عکاسان زیادی فیلم ساز شده اند و فیلمسازان کمی عکاس شده اند!

 

الیوت ارویت مجله عکس نوریاتو

 

آیا فکر می کنید دوربین صادق و امین است؟

 

ارویت: دوربین تنها یک وسیله است و نمی تواند دروغگو باشد. مهم عکاس است که با آن سروکار دارد و این عکاس می تواند دروغگو باشد!

 

آیا قدرت عکاسی می تواند باعث تغییرات و اصلاحات اجتماعی شود؟

 

ارویت: بله می تواند، ولی من هیچ وقت به این عنوان کار نکردم.

 

آیا یک عکاس احتیاجی دارد که کنجکاو و به اصطلاح پوست کلفت باشد؟

 

ارویت: بله عکاس باید به اندازه کافی کنجکاو باشد ولی بعضی اوقات شما نمی توانید به راحتی عکاسی کنید، چرا که کار شما باعث آزار دادن مردم می شود و من به اندازه کافی پوست کلفت نیستم.

 

چه توصیه ای به عکاسان جوان و تازه کار دارید؟

 

ارویت: باید بدانند که عکس گرفتن کار بسیار ساده ای است هیچ رمز و راز بزرگی در عکاسی نهفته نیست اگر شما دیدی خوب داشته باشید و همچنین بتوانید با مطالعه، مسائل فنی را فرا بگیرید، به چیز بیشتری احتیاج ندارید شما فقط باید چیزهایی را که یاد گرفته اید، تمرین کنید تنها مساله مهم این است که شما مدام در حال گرفتن عکس باشید، تجاری یا هنری بودن آن چندان مهم نیست چنانکه شما در روند کار قرار بگیرید همه چیز اتفاق می افتد، اما وقتی در خانه نشسته اید هیچ چیزی روی نمی دهد توجه داشته باشید که مدام کار کنید!

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر