موضوعات مهم

عکاسی پرتره با ریچارد اودون- ۱ درس های اریک کیم از ریچارد اودون؛ عکاس مشهور پرتره

عکاسی پرتره با ریچارد اودون- ۱

ترجمه اختصاصی نوریاتو: ریچارد اودون عکاس پرتره آمریکایی است که در سال ۱۹۲۳ در نیویورک متولد شد و در سال ۲۰۰۴ در سن ۸۴ سالگی از دنیا رفت. اودون یکی از بزرگترین عکاسان مد و فشن در دوران معاصر به حساب می آید.

 

به گزارش مجله عکس نوریاتو، بسیاری از عکاسان و منتقدان، دوران عکاسی در استدیو را به قبل و بعد از ریچارد اودون تقسیم می کنند. روزنامه نیویورک تایمز در یک آگهی به مناسبت درگذشت این عکاس پرتره نوشت: عکس های مد و پرتره ی او کمک کرد که سبک تصویر آمریکا، زیبایی و فرهنگ آن در نیم قرن گذشته تعریف شود.

 

اریک کیم در مقاله ای از ۴ درسی که در حوزه عکاسی پرتره و مد از ریچارد اودون آموخته، می گوید. هر روز در این مجموعه مقاله، یکی از این درسها را با یکدیگر مرور خواهیم کرد.

 

ریچارد اودون به عکاسی پرتره شهرت زیادی دارد. مدتها است که مجذوب کارهایش شده ام و از عکس های پرتره او برای عکاسی خیابانی خود استفاده می کنم. من این نوع عکس ها را پرتره های خیابانی می دانم.

 

۱٫ اصالت عکس های شما بیشتر با خودتان است تا با سوژه هایتان

 

یکی از موضوعات قابل لمس در هنگام عکاسی از سوژه ها این است که اصالت را به آنها بدهید و خیلی خودتان را به سوژه ها تحمیل نکنید. اما اودون رویکرد مخالفی را در پیش گرفت. آشکارا اذعان کرد که به عنوان یک عکاس او باید کنترل کار را در اختیار بگیرد. در حقیقت دیدگاه او به عنوان یک هنرمند بسیار مهم تر از این است که سوژه هایش چگونه بخواهند خودشان را ببینند.

 

به یک معنا فکر می کنم که اودون در تلاش بود تا از چیزی عکاسی کند که فکر می کرد به سوژه هایش اصالت واقعی را می دهد.

 

اودون سبک خاص خود در عکاسی پرتره را با این نکته آغاز می کند که اکثر مردم چیزهایی درباره خودشان دارند که نمی خواهند آن را نشان دهند:

 

” اساسا به دانستن راز افراد علاقه مند نیستم. حقیقت این است که نکاتی وجود دارد که سوژه هایم نمی خواهند من آنها را ببینم. و این خود موضوع جالبی برای من و همچنین در عکاسی پرتره است. این امر باعث می شود تا پرتره ای از فردی بگیرم که می خواهد چیزی را پنهان کند.”

 

او در جای دیگری درباره به تصویر کشیدن حقیقت پنهان شده در افراد توضیح می دهد:

 

” هیچ حقیقتی در عکاسی وجود ندارد. هیچ حقیقتی در شخصیت افراد وجود ندارد. پرتره های من بیشتر درباره خودم هستند تا مردمی که از آنها عکس گرفته ام. فکر می کنم که عکس های پرتره ای که تاکنون گرفته ام، بیشتر نوعی همکاری بوده اند. همکاری ای به عنوان نتیجه ای از چیزی که سوژه از پروژه می خواست و عکاس از عکس دنبال می کرد.

 

اما هنوز هم این امر را پیچیده می دانم و در ذهنم نتوانسته ام آن را حل کنم به این دلیل که به مسئولیت اخلاقی در کارهایم باور دارم. احساس می کنم که حق ندارم بگویم که راه همین است و شیوه دیگری هم وجود ندارد. از سوی دیگر، این شیوه را تنها راه برای نفس کشیدن و زندگی کردن می دانم. می توانم بگویم طبیعت هنر این است که چنین پیش فرض هایی داشته باشد اما نکته ای که اینجا مطرح می شود این است که قبلا هنری مانند عکاسی اصلا وجود نداشته است. شما نمی توانید بدون حضور یک فرد از او عکس پرتره ای بگیرد و این حضور، خود حقایق بسیاری را آشکار می سازد. پرتره فرآیند شبیه سازی نیست. لحظه ای از احساس یا حقیقتی است که به عکس تبدیل می شود و وقتی تبدیل به عکس می شود دیگر آن واقعیت نیست و فقط یک ایده است. تمام عکس ها صحت دارند اما هیچ کدام از آنها حقیقت نیستند.”

 

او درباره تمایز میان “صحت” و “حقیقت” می گوید:

 

“عکس ها نماینده حقایق موجود هستند. مثلا این ژاکت به این شکل پاره می شود. این امر صحت دارد. واقعا چنین اتفاقی مقابل دوربین رخ داده است اما حقیقت ندارد. لحظه ای که از پاره شدن ژاکت عکس گرفته شده، مربوط به احساسی است که این پاره شدن به من به عنوان یک عکاس منتقل کرده است. ”

 

ریچارد اودون مجله عکس نوریاتو

 

ریچارد اودون درباره اینکه چطور دوربین ها می توانند دروغ بگویند، توضیح می دهد:

 

دوربین ها همیشه در حال دروغ گفتن هستند. هرکاری که آنها انجام می دهند، دروغ است به این دلیل که وقتی شما این لحظه را به جای لحظه دیگری انتخاب می کنید، با این انتخاب خود، درباره چیز بزرگتری دروغ گفته اید. شاید از کلمه دروغ نباید استفاده کنم. هر هنرمندی باید تصمیم بگیرد که از چه چیزی نقاشی کند یا درباره چه چیزی شعر بگوید. عکاسان هم خارج از این حیطه قرار نمی گیرند. در حقیقت این انتخاب باعث می شود تا موضوعات دیگر را نشان ندهند.”

 

همچنین او درباره کنترلی که بر سوژه هایش دارد، این گونه می گوید: ” عکاس کنترل کاملی به سوژه ها باید داشته باشد. در حقیقت موضوع اخلاقی و کمی پیچیده است. هرکس با انتظارات خاصی دوربین را به دست می گیرد. فریب کاری و تقلب در حرفه من این است که به گونه ای کار را نمایش دهم که به نظر برسد در راستای برآورده شدن انتظارات سوژه ها است.”

 

مترجم: سعیده فراهانی

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر