موضوعات مهم

عکاسی پرتره با ریچارد اودون- ۴ و پایانی درس های اریک کیم از ریچارد اودون؛ عکاس مشهور پرتره

عکاسی پرتره با ریچارد اودون- ۴ و پایانی

ترجمه اختصاصی نوریاتو: ریچارد اودون عکاس پرتره آمریکایی است که در سال ۱۹۲۳ در نیویورک متولد شد و در سال ۲۰۰۴ در سن ۸۴ سالگی از دنیا رفت. اودون یکی از بزرگترین عکاسان مد و فشن در دوران معاصر به حساب می آید.

 

به گزارش مجله عکس نوریاتو، بسیاری از عکاسان و منتقدان، دوران عکاسی در استدیو را به قبل و بعد از ریچارد اودون تقسیم می کنند. روزنامه ی نیویورک تایمز در یک آگهی به مناسبت درگذشت این عکاس پرتره نوشت: عکس های مد و پرتره ی او کمک کرد که سبک تصویر آمریکا، زیبایی و فرهنگ آن در نیم قرن گذشته تعریف شود.

 

اریک کیم در مقاله ای از ۴ درسی که در حوزه عکاسی پرتره و مد از ریچارد اودون آموخته می گوید. هر روز در این مجموعه مقاله، یکی از این درسها را با یکدیگر مرور خواهیم کرد.

 

۴٫ درباره شیوه عکاسی ریچارد اودون

 

شنیدن و خواندن درباره رویکرد اودون و سبک خاص او در عکاسی، موضوع جالبی می تواند باشد. یکی از چیزهایی که اودون به آن معروف است، گرفتن پرتره ها در دوربین ۸ در ۱۰ با پس زمینه ای کاملا سفید و حاشیه هایی سیاه است – همراه با صورت انسان به عنوان سوژه های او.

 

اودون با استفاده از حاشیه های سیاه و پس زمینه سفید، خاصیتی رادیکالی به عکاسی خود می داد. این شیوه باعث خلق تصاویری خشن و تهاجمی می شد. علاوه بر این، او مجدوب سن آدم ها بود. از نظر اودون سن افراد مانند بهمنی است که به یکباره بر تمام صورت شان سقوط می کند. از همین رو او برای عکاسی از پوست، چین و چروک و خال ها بر روی صورت افراد، دقت زیادی به خرج می داد. همه این اجزای صورت را با لنز تیزی به تصویر می کشید. به طور سنتی، عکاسی پرتره با ایده آل نشان دادن سوژه ها، تعریف می شود. اما ریچارد اودون نظری کاملا متفاوت با این قواعد قدیمی عکاسی پرتره داشت.

 

اودون از “توانایی نه گفتن” به عنوان یکی از بزرگترین بخش های عکاسی اش استفاده می کند. او در این زمینه می گوید:

 

من با مجموعه ای از “نه” ها کار می کنم. نه به عناصر گیج کننده در عکاسی، نه به نور شدید، نه به موضوع  های خاص، نه به افراد خاص. نه به پایه ها. همه این “نه”ها به من قدرت بله گفتن را می دهند. در عکاسی هیچ کمکی ندارم. تنها پس زمینه ای سفید و سوژه ای را دارم که به آن علاقه مند هستم و همین طور چیزهایی که بین ما اتفاق می افتد.

 

هیچ کسی به اندازه اودون از صورت افراد عکاسی نکرده است. اما در اینجا سوالی که مطرح می شود این است که چگونه اودون صورت افراد را موضوع جالبی برای عکاسی یافته بود؟ او همیشه به صورت ها نگاه می کرد و از بین آنها چهره هایی را برای عکاسی انتخاب می کرد.

 

از نظر اودون هنگامی که افراد را از زمینه های کاری شان بیرون می آوریم، باید چهره ای داشته باشیم که حرفی برای گفتن داشته باشد. او درباره علاقه اش به عکاسی از چهره افراد این گونه می گوید:

 

” فکر می کنم که به نوعی یک خواننده هستم. قبلا عاشق تجزیه و تحلیل دست نوشته ها بودم. اما هیچ چیز قابل مقایسه با خواندن صورت افراد نیست. اتفاقی که در عکاسی پرتره برای من می افتد این است که ابتدا به دنبال صورت ها می گردم، سپس تضاد و پیچیدگی را در آنها پیدا می کنم.”

 

همچنین یکی دیگر از نکات سبک عکاسی اودون این بود که کاملا در ارتباط با وجوه احساسی شخصیت خود کار می کرد. او در این زمینه می گوید:

 

” برای هنرمند و عکاس بودن باید به چیزهایی توجه کنید که اکثر مردم آنها را نادیده می گیرند. در حقیقت باید آنها را زنده نگه دارید. یکی از اصول کاری من این است که با شکنندگی و حساسیت خاصی با سوژه هایم ارتباط برقرار کنم. مردی در من وجود دارد، همین طور یک زن، یک پدربزرگ و یک کودک. همه اینها نیاز دارند که در من زنده بمانند.”

 

نتیجه گیری

 

ریچارد اودون، فردی بود که فلسفه خاص خود را در زندگی داشت و با تمام روح و جان خود عکاسی می کرد. عکاسان کمی وجود دارند که مانند او اخلاق کاری خاص خود را داشته باشند و چنین مجموعه های متنوعی را خلق کرده باشند.

 

اگرچه اودون بیشتر به عنوان عکاس پرتره، مد و تبلیغات شناخته می شود اما هنوز هم فکر می کنم که مجموعه “در غرب آمریکایی” او یکی از شخصی ترین و عمیق ترین مجموعه های پرتره در آمریکا است. او در این مجموعه اغلب از غریبه هایی که در خیابان می دید، عکاسی می کرد (چیزی شبیه به عکاسی خیابانی).

 

عکاسی پرتره با ریچارد اودون را با جملات کلیدی او به عنوان نتیجه گیری، به پایان می رسانیم:

 

” ما در دنیای از تصاویر زندگی می کنیم. عکس ها جایگزین اموری مانند صحبت کردن و خواندن شده اند. مسئولیت شما عکاسان در تاریخ این است که نویسندگان جدیدی باشید. شما دوربینی را در دست دارید که می تواند به دنیا حقایقی را بیاموزد و لحظاتی از آن را ثبت کند. همچنین به افراد بگوید که چه اتفاقاتی در دنیا در حال رخ دادن است. این مسئولیت خارق العاده ای است که به عهده شما است.”

 

مترجم: سعیده فراهانی

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر

پربازدیدترین ها