زندگی پس از چرنوبیل روایت کوینتینا والرو از زندگی در مناطق آلوده به تشعشعات رادیواکتیو

زندگی پس از چرنوبیل

ترجمه اختصاصی نوریاتو: کوینتینا والرو عکاسی اسپانیایی است. عمده فعالیت های او در حوزه عکاسی مستند و مطبوعات است. پس از یک دوره کاری در فرانسه، در سال ۲۰۰۱ به لندن رفت. جایی که در رشته فتوژورنالیسم فارغ التحصیل شده بود. موضوع اکثر کارهای او بر حقوق بشر و بحران های انسانی متمرکز است.

 

به گزارش مجله عکس نوریاتو، والرو در استیتمنت یکی از مجموعه عکس هایش با عنوان « زندگی پس از چرنوبیل» می گوید:

 

۳۰ سال از حادثه چرنوبیل گذشته است اما هنوز هزاران نفر زیر سایه تهدید به زندگی خود در این منطقه ادامه می دهند. مواد رادیواکتیو در مناطقی شناسایی شده که قبلا امن شناخته شده بودند. این تشعشعات همراه با پیامدهای ویران کننده ای برای مردم و محیط زیست بوده است. فاجعه ای که همچنان ادامه دارد و دشمن نامرئی مردم باقی مانده است.

 

من در فاصله سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ چندین بار به اوکراین سفر کردم تا در مورد پیامدهای حادثه چرنوبیل اطلاعاتی کسب کنم. این عکس ها، زندگی در منطقه نارویچی را به تصویر می کشد. منطقه ای در ۵۰ کیلومتری جنوب غربی نیروگاه هسته ای چرنوبیل؛ یکی از مناطقی که بیشترین تاثیر از تابش مواد رادیواکتیو را داشته و تنها ۵ سال بعد از انفجار، این تاثیر کشف شده است. تقریبا ۱۰۰٫۰۰۰ هزار نفر تحت تاثیر این تشعشعات قرارگرفته که ۲۰٫۰۰۰ هزار نفر آنها، کودکان بوده اند.

 

بین سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ دو منطقه جدید تخلیه شد. منطقه نارودیچی و پولینسکی. نارودیچی جمعیتی حدود ۳۰٫۰۰۰ هزار نفر را شامل می شد. در حال حاضر ۹۰۰۰ هزار نفر در این شهر زندگی می کنند. ساختن خانه جدید در این منطقه ممنوع است. اگرچه تخلیه در سال ۱۹۹۱ اعمال شد اما هنوز بسیاری از خانواده ها در نارودیچی و روستاهای اطراف آن زندگی می کنند.

 

این منطقه، در گذشته ناحیه ای موفق و مرفه بود اما اکنون تبدیل به یکی از فقیرترین مناطق اوکراین شده است. اثرات تشعشعات رادیواکتیو در کنار از بین رفتن کشاورزی به دلیل فروپاشی شوروی، عواقب وحشتناکی برای مردم محلی و سرزمین شان داشته است.

 

اگرچه تخلیه در سال ۱۹۹۱ انجام شد، اما بسیاری از خانواده ها هنوز در نارودیچی و روستاهای اطراف آن زندگی می کنند. فرآیند تخلیه به طرز ضعیفی سازماندهی شده بود و در برخی موارد اصلا انجام نشد. هزاران نفر به دلیل فرار از فقر و جنگ در شوروی سابق، دوباره به روستاهای تخلیه شده برگشتند. آنها به سرزمین شان باور داشتند و از پذیرش هرگونه تشعشعات نامرئی که برایشان معنایی کمتر از احساس تعلق شان داشت، امتناع می کردند.

 

به مردم توصیه می شد تا از محصولاتی که از زمین کشت می کردند، مصرفی نداشته باشند. اما فقر برای آنها هیچ گزینه دیگری باقی نگذاشته است. آنها در این زمین ها کشاورزی می کنند و فرزندانشان را بزرگ می کنند. این امر منجر به ناهنجاری هایی در تولد، بیماری های قلبی عروقی، ضعیف شدن سیستم ایمنی بدن، افزایش انواع سرطان و مرگ و میر نوزادان شده است.

 

مردم محلی این شکایت را از مقامات دارند که برای اطمینان یافتن از محیطی امن برای مردم به اندازه کافی اقداماتی انجام نمی دهند. مخصوصا در روستاهای دورافتاده که مردم دسترسی محدودی به بیمارستان دارند. بسیاری از این خانواده ها متکی به کمک های بین المللی برای درمان های پزشکی هستند.

 

این عکس ها مدرکی دال بر وجود جوامعی است که هنوز با میراث سمی چرنوبیل در حال زندگی کردن هستند.

 

 

مترجم: سعیده فراهانی

 

 

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر