موضوعات مهم

خاطرات گمشده روایت موناماسا تاکاشی از بازسازی عکس های مفقود شده در سونامی ژاپن

خاطرات گمشده

ترجمه اختصاصی نوریاتو: موناماسا تاکاشی در سال ۱۹۸۰ در توکیو متولد شد. او در سال ۲۰۰۱ از موسسه عکاسی نیپون فارغ التحصیل شد. این عکاس ژاپنی تاکنون جوایز بین المللی زیادی را به دست آورده و گالری های بسیاری را در کشورهای مختلفی برگزار کرده است.

 

به گزارش مجله عکس نوریاتو، پس از زلزله و سونامی سال ۲۰۱۱ در ژاپن، تاکاشی یکی از اعضای پروژه بازسازی خاطرات شد. در این پروژه آنها به صورت داوطلبانه تلاش می کردند تا نزدیک به ۷۵۰ هزار عکس خانوادگی را بازسازی کنند. عکس هایی که در شهر یاماماتو بر اثر سونامی مفقود شده بودند.

 

این پروژه توانست بیش از ۴۳۰ هزار عکس را به خانواده ها بازگرداند و هنوز هم ادامه دارد. موناماسا تاکاشی در استیتمنت یکی از مجموعه عکس هایش به نام «گمشدگان و بازیافتگان» که مربوط به این پروژه است، می نویسد:

 

در تاریخ ۱۱ مارس سال ۲۰۱۱، زلزله و سونامی عظیمی رخ داد که بسیاری از متعلقات ما را در این دنیا جارو کرد و با خود برد. این فاجعه به طور گسترده در رسانه ها گزارش شد. بسیاری از مردم در ژاپن و سراسر جهان اعلام آمادگی برای کمک کردند و هرکاری از دست شان بر می آمد، انجام دادند.

 

پروژه « بازسازی خاطرات» یکی از این اقدامات بود. پروژه ای در شهر یاماماتو برای تمیز کردن و دیجیتالی کردن عکس های خانوادگی گمشده به منظور بازگرداندن آنها به صاحبانشان. گروه های مختلفی از افراد به خصوص نیروهای دفاعی ژاپن در این پروژه شرکت کردند. حدود ۷۵۰ هزار عکس در اختیار داشتیم.

 

بیش از هزار نفر داوطلب در این پروژه کار می کردند. نتیجه آن هم این بود که حدود ۴۰۰ هزار عکس در سه سال گذشته به صاحبان شان بازگردانده شد. در طی این فرآیند متوجه شدیم که تصاویری بی شماری وجود دارند که امکان پیدا کردن صاحبان شان وجود ندارد. زیرا به شدت آسیب دیده بودند.

 

به همین دلیل پروژه ای را به نام «گمشدگان و بازیافتگان» راه انداختیم تا بتوانیم از این عکس های بی نام و نشان استفاده کنیم؛ عکس هایی که قرار بود دورانداخته شوند. ما از این عکس ها استفاده کردیم تا بتوانیم برای مردمی که در کشورهای دیگر زندگی می کنند، داستان هایمان را تعریف کنیم و از آنها کمک بخواهیم.

 

این تصاویر، حسی فیزیکی از حضور مردم و زندگی هایشان را در عکس ها به مخاطب منتقل می کند. احساسی که رسانه ها، فیلم ها و شخصیت هایش نمی توانند آن را به ما برسانند. همچنین این عکس ها باعث حس همدردی با صاحبان این خاطرات می شود.

 

آنچه که این پروژه به ما گفت این بود که در هنگام وقوع بحرانی که همه چیزمان را از ما می گیرد، افراد می توانند به جای حس ضعف و بیچارگی، قدم های کوچکی بردارند. قدم هایی که نهایتا نتایج مثبتی به بار خواهد آورد. امروزه ما می تونیم هر زمان و هر کجا عکس بگیریم. اما باید یک نکته را به یاد داشته باشیم که یک عکس می تواند ارزشی داشته باشد که چیز دیگری را نتوان جایگزینش کرد.

 

و مهم تر از همه من هنوز به ارسال پیام از طریق این پروژه ادامه می دهم. پیامی برای یادآوری حضور مردمانی که شاید دیگر در کنار ما نباشند.

 

 

مترجم: سعیده فراهانی

 

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر

نظرات کاربران ( 1 نظر )
  • روشنک ۱۳۹۶-۱۱-۱۱ در ۱۵:۴۴

    کاش از این مجموعه ها بیشتر بگذارید
    خیلی خیلی عالیه

    پاسخ دادن