موضوعات مهم

آنها سزاوار زندگی بهتری هستند گفتگو با آدام فرگوسن؛ نامزد جایزه عکس سال ورلدپرس فوتو 2018

آنها سزاوار زندگی بهتری هستند

ترجمه اختصاصی نوریاتو: آدام فرگوسن در سال ۱۹۷۸ در نیو ساوت ولز استرالیا متولد شد. او دانش آموخته عکاسی در کالج هنر کوئینزلند و دانشگاه گریفیت است. اولین بار در سال ۲۰۰۹ زمانی که تحقیقی مستمر درباره جنگ آمریکا در افعانستان انجام می داد، فعالیت خود را به عنوان یک عکاس حرفه ای آغاز کرد. از آن زمان تا به حال به صورت بین المللی بر روی جنگ کار می کند و در همکاری نزدیک با مجلات معتبری همچون نیویورک تایمز، تایم و نشنال جئوگرافیک فعالیت می کند.

 

به گزارش مجله عکس نوریاتو، فرگوسن نامزد دریافت جایزه بهترین عکس سال ورلدپرس فوتو در سال ۲۰۱۸ شده است. برای عکسی که از عایشه دختر ۱۴ ساله ای به تصویر کشیده که توسط بوکوحرام ربوده شده و برای بمب گذاری انتحاری به کار گرفته شده بود. دختری که توانست در آخر فرار کند.

 

سایت bjp به تازگی گفتگویی با آدام فرگوسن انجام داده است که در ادامه آن را با ترجمه اختصاصی نوریاتو می خوانیم:

 

عکس شما با سبک عکس های اخبار دردناک بسیار متفاوت است. چرا عکاسی پرتره را برای این موضوع انتخاب کردید؟ عکس ها را چگونه و در کجا گرفتید؟ و چطور آنها را تنظیم کردید؟

 

به دلایل امنیتی نمی توانستم از این دختران خارج از شهر عکاسی کنم. همچنین مجبور بودم هویت شان را پنهان سازم. بنابراین به طور پیش فرض عکاسی پرتره مقابل چشمانم قرار می گرفت. برای این پروژه به عکس های مد و نقاشی هایی رجوع می کردم که در آن چهره ها تار یا پنهان شده بودند. در حقیقت از عکاسی پرتره به منظور رهایی از قالب های سنتی فتوژورنالیسم استفاده کردم.هر کدام از این عکس ها را در مکان های مختلفی به تصویر کشیدم. بعضی آدام فرگوسن ورلدپرس فوتو 2018 مجله عکس نوریاتو را در اتاق های هتل، رستوران های محلی و بعضی در خانه ها.

 

من با تجهیزات کامل نور به نیجریه رفته بودم. اما زمان کامل شدن نور بیش از حد طول می کشید برای همین نور برخی از پرتره ها را از یک منبع و چندین بازتاب دهنده می گرفتم. این شیوه ای کلاسیک و اولیه بود. اما به نظرم نور پایداری که در آن استفاده کردم باعث شد تا وجهی سینمایی به پرتره ها بدهد. کاری که با فلاش نمی توانستم انجام دهم.

 

به این نکته نیز باید اشاره کنم که بین من و سوژه همکاری خوبی وجود داشت. به آنها اجازه می دادم تا خود را هر طور که مایل هستند نشان دهند. سپس از آنها می خواستم تا کمی حالت اغراق به ژستی بدهند که به طور طبیعی گرفته بودند. این کار همیشه باعث دادن خلق پرتره های صحیح تری می شود. البته در برخی از حالت ها دستکاری می کردم و از سوژه می خواستم که در حالتی خاص قرار بگیرد.

 

از نظر شما این نوع از تصویر در مقایسه با عکس هایی که بر عمل سوژه تمرکز دارد، چه اثری می تواند از خود به جا بگذارد؟ چه پاسخی برای منتقدی دارید که استدلال می کند حالتی که در یک پرتره وجود دارد، نمی تواند بازتاب دهنده جهان باشد، برخلاف عکسی که تمرکز بر عمل سوژه داشته بدون اینکه هیچ دخالتی از سوی عکاس در آن رخ داده باشد؟

 

من باور دارم که پرتره می تواند به همان اندازه عکسی که بر عمل سوژه تمرکز داشته، الهام بخش باشد. پرتره از مخاطب می خواهد تا به صورت مستقیم با سوژه درگیر شود. شیوه فتوژورنالیسم برای تولید عکس های مطبوعاتی، دیگر منسوخ شده است. با پرتره می توانیم به تعاملی انسانی دست یابیم.

 

 آدام فرگوسن ورلدپرس فوتو 2018 مجله عکس نوریاتو

 

همچنین باید به این نکته اشاره کنم که دلایلی درونی و شخصی برای انتخاب عکاسی پرتره در این پروژه داشتم. در حقیقت با انتخاب این شیوه به دنبال از بین بردن موانع بصری میان فقرا و ثروتمندان بودم. ما معمولا عکاسی مد و فشن را با نوری زیبا و سینمایی دیده ایم و عکاسی مستند را با نوری عجیب و مبهم. به عنوان مردی سفید پوست که از زنان سیاه پوست در نیجریه عکاسی می کرد این احساس مسئولیت را داشتم تا شیوه ای هوشمندانه برای  نمایش آنها به کار ببرم. نمی خواستم آن دختران بیش از این قربانی شوند. آنها سزاوار زندگی بهتری هستند.

 

چه مدت وقایع مربوط به گروه تروریستی بوکوحرام را پوشش دادید؟ کار کردن درباره این گروه شبیه چه چیزی است؟

 

به مدت ۱۴ ماه است که از پیامدهای درگیری میان این گروه و دولت نیجریه عکاسی کرده ام. نمی توانم بگویم با این مدت فعالیت، درباره این گروه، چیز زیادی می دانم. در این مدت افتخار همکاری با دیون سیریسی را داشتم. رئیس دفتر نیویورک تایمز در آفریقای غربی. او به من برای ادامه فعالیت در این کشور کمک زیادی کرد.

 

عکس های شما متعلق نیویورک تایمز است. همکاری شما با این نشریه چطور شروع شد؟ و نظر شما درباره رویکرد نیویورک تایمز در عکاسی چیست؟

 

من عکاسی آزاد هستم، نه کارمند نیویورک تایمز. اما درباره آن باید بگویم که برنامه ای شگفت انگیز دارد که در آن خود را متعهد به روایت داستان های مستمر و عمیق می کند. احساس خوبی از همکاری با این نشریه دارم. در یک دهه گذشته عکاسی آزاد خود را در همکاری با نیویورک تایمز در هند شروع کرده ام.

 

مترجم: سعیده فراهانی

 

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر

پربازدیدترین ها