موضوعات مهم

مردم باید بدانند در آن سوی کره زمین چه اتفاقی می افتد گفتگویی با پاتریک براون؛ نامزد جایزه عکس سال ورلدپرس فوتو 2018

مردم باید بدانند در آن سوی کره زمین چه اتفاقی می افتد

ترجمه اختصاصی نوریاتو: پاتریک براون در سال ۱۹۶۹ در استرالیا متولد شد. او در جوانی به سمت عکاسی مستند کشیده شد. بروان از همان ابتدا، تحت تاثیر تصاویری از جنگ و ناآرامی های مدنی در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ قرار گرفت. از همین رو، در سال ۲۰۰۳ به آژانس عکس پانوس پیوست و عکاسی مستند را دنبال کرد.

 

به گزارش مجله عکس نوریاتو، پاتریک براون تاکنون با نشریات معتبری همچون نیویورکر، تایم، نیوزویک و نشنال جئوگرافیک و سازمان هایی همچون دیده بان حقوق بشر و صلیب سرخ همکاری داشته است. او برای عکسی که در آن اجساد پناهجویان روهینگیا را نشان می داد، نامزد جایزه بهترین عکس سال ورلدپرس فوتو در سال ۲۰۱۸ شده است.

 

سایت bjp به تازگی گفتگویی با پاتریک براون انجام داده است که در ادامه آن را با ترجمه اختصاصی نوریاتو می خوانیم:

 

عکس شما کاملا کج و زاویه دار گرفته شده، به همین دلیل مخاطب نیاز دارد تا دوباره به آن نگاه کند تا متوجه شود دقیقا چه اتفاقی رخ داده است. چرا این صحنه را با این شیوه نشان دادید؟  

 

من این قصد را نداشتم که با عکس مردم را شوکه کنم. می خواستم با این صحنه قلب آنها را در دست بگیرم و کاری کنم که به فکر فرو بروند. گرفتن چنین عکسی، باعث می شود تا فرد با دیدن آن فکر کند که « به چه چیزی نگاه می کنم؟» و بعد با خود بگوید که «چرا این اتفاق باید رخ دهد؟» و بعد اگر شانس داشته باشیم، از خود بپرسد: « چه کاری می توانم در رابطه با آن انجام دهم؟»

 

در حقیقت ما با گرفتن چنین عکس هایی به دنبال این هستیم که مردم با قلب شان درگیر سوژه شوند.

 

پاتریک براون مجله عکس نوریاتو

 

می توانید درباره چگونگی به تصویر کشیدن آن صحنه بیشتر بگویید؟

 

تماسی تلفنی از سوی یکی از دوستان و همکارانم داشتم، دیمیر ساگلی در رویترز. او به من گفت یک قایق در نزدیکی هتلی که در آن اقامت داشتم، واژگون شده است. تازه شب شده بود. آسمان به دلیل طوفان و رعد و برق کاملا تیره بود. باران به گونه ای می بارید که تا آن لحظه مشابه اش را ندیده بودم. مجبور بودیم به آهستگی رانندگی کنیم. تمام چیزی که می توانستم در آن لحظه به آن فکر کنم این بود که اگر در فصل باران های موسمی قصد آمدن به خلیج بنگال را داشته باشید، حتما در حال فرار از اتفاق وحشتناکی هستید.

 

در هنگام ورودم، ماشین های پلیس را در صحنه دیدم. مردم و مطبوعات محلی بنگلادش به آوردن اجساد به ساحل کمک کرده بودند. در آن لحظه تلاش کردم تا تمرکز کنم و فقط عکاسی کردم.

 

چه مدت بحران روهینگیا را پوشش دادید؟

 

من سال های زیادی در آسیا کار کرده ام و بخش زیادی از آن نیز مربوط به عکاسی از میانمار می شود. مشکلاتی که در میانمار وجود دارد مربوط به اقلیت های قومی آن می شود. نه فقط روهینگیا، بلکه اقلیت هایی مانند کچین، کاین، کایا، مون و شان همگی روایت های دردناکی از جنگ و شکنجه در دل خود دارند.

 

حدود ۲۶ یا ۲۷ آگوست بود که شروع کردم به شنیدن گزارش هایی از دوستان و همکارانم که در بنگلادش بودند. این گزارش ها مبنی بر این بود که تعداد زیادی از مردم روهینگیا در نزدیکی مرز بنگلادش غرق می شوند. روایت های به شدت ترسناکی بود و من نگران بودم که این آغاز ماجرایی بزرگ و وحشتناک باشد.

 

دسترسی به ایالت راخین در کشور میانمار، توسط ارتش برمه به شدت محدود شده است. برای همین با افرادی که در جمعیت های بشردوستانه می شناختم، تماس گرفتم تا راهی برای من پیدا کنند که به بنگلادش بروم. یونیسف و آژانس عکس پانوس این امکان را برایم فراهم کردند.

 

تبریک برای نامزد شدن تان. این نامزدی برای شما چه معنایی دارد؟

 

این یک افتخار واقعی است که عکسی دارم که توسط همتایانم به رسمیت شناخته شده است. عکسی که برای بهترین عکس سال ورلدپرس فوتو نامزد شده است. بنا به دلایلی ترجیح می دادم تا برای یکی دیگر از عکس هایم که در سال ۲۰۱۷ به تصویر کشیدم، نامزد می شدم. عکسی با روایتی که کمتر وحشتناک و دلهره آور باشد. اما این عکس برای من واقعا اهمیت دارد زیرا مردم باید بدانند که در سمت دیگری از این سیاره چه اتفاقی در حال رخ دادن است.

 

برای مردم جالب است که بدانند چه کسانی در لیست کوتاه نامزدهای ورلدپرس فوتو قرار گرفته اند و چه سازمان هایی در پشت آنها ایستاده است. از نظر شما آژانس عکس پانوس در کنار خبرگزاری های بزرگی همچون نیویورک تایمز و رویترز کجا قرار گرفته است؟

 

من از سوی سازمان یونیسف برای این ماموریت سفارش گرفتم. اکثر مشتریان آژانس عکس پانوس نیز از سوی NGOها هستند. من این امر را به عنوان همکاری بزرگی می بینم. یونیسف به من این ماموریت را داد و پانوس تصاویر را منتشر کرد. بنابراین نوعی همکاری سه جانبه بین ما به وجود آمد. وقتی بحث اخبار و عکس های جعلی پیش می آید؛ پانوس را با بیش از ۳۰ سال سابقه و یونیسف را با ۷۰ سال سابقه می بینیم؛ امری که به این دو سازمان اعتبار بخشیده است.

 

 

مترجم: سعیده فراهانی

 

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر

پربازدیدترین ها