موضوعات مهم

سلفی‌بازهای قدیمی 6 عکاسی که قبل از پیدایش سلفی، سلفی گرفته‌اند

سلفی‌بازهای قدیمی

ترجمه اختصاصی نوریاتو: هنگامی که دیکشنری آکسفورد در سال ۲۰۱۳ کلمه «سلفی» را به عنوان کلمه سال خودش معرفی کرد، از این تعریف رسمی برای آن استفاده کرد: “عکسی که یک نفر از خودش می‌گیرد. این عکس معمولا با گوشی هوشمند یا وبکم گرفته شده است و در یک شبکه اجتماعی بارگذاری شده است.” این کلمه فقط حدود یک دهه است که پدید آمده است اما همانطور که نقاش‌ها همیشه عکس خودشان را کشیده‌اند، عکاس‌ها نیز از زمان پیدایش عکاسی در سال ۱۸۳۹ از خودشان عکس گرفته‌اند. از همین رو می‌توان گفت که پیدایش سلفی با پیدایش عکاسی همزمان بوده است.

 

البته دوربین‌های کوچک تلفن‌های داخل جیبمان گرفتن سلف پرتره را سریع‌تر، ارزان‌تر و قابل انتشارتر از زمان پیدایش سلفی کرده است. به لطف اینترنت و شبکه‌های اجتماعی تعداد عکس‌هایی که ما در طول یک روز می‌بینیم قابل شمارش نیست و این تصاویر شامل تعداد زیادی سلفی از دوستان، خانواده و سلبریتی‌های مورد علاقه ما می‌باشند.ما به این خاطر سلفی می‌گیریم که یک لحظه خاطره‌انگیز را ثبت کنیم یا ظاهر و احساسات خودمان در آن لحظه را به ثبت برسانیم. مهم‌تر از همه، یکی از دلایل سلفی گرفتن می‌تواند این باشد که ما می‌خواهیم آنگونه که دوست داریم دیگران ما را ببینند از خودمان عکس بگیریم.

 

در این سلفی‌ها از عکاسان معروف که از اواسط قرن ۱۹ تا دهه ۸۰ میلادی ثبت شده‌اند، ما می‌توانیم هنرمندان را درحالی که قسمت‌های متفاوتی از هویت خودشان را به یک روش جالب و شگفت‌انگیز به نمایش گذاشته‌اند ببینیم.

 

فلیکس نادار

 

فلیکس نادار یکی از اولین و بزرگترین عکاس‌های قرن ۱۹ به خاطر پرتره‌های خلاقانه خودش از افراد معروف پاریس مشهور است. برای این سلفی چندتایی او روی یک صندلی چرخشی در مقابل دوربین قرار گرفته است و پس از گرفتن هر تصویر صندلی را ۳۰ درجه چرخانده است. نتیجه این مجموعه عکس مانند یک فیلم کوتاه از این عکاس می‌باشد.

 

فلیکس نادار

سلف پرتره نادار، حدود ۱۸۶۵

 

من ری

 

من ری

سلف پرتره من ری به همراه دوربین، ۱۹۳۱

 

من ری (اسم کامل: امانوئل رادنیتزکی) یکی از چهره‌های برجسته جنبش‌های دادا و سورئالیست دهه ۲۰ و ۳۰ میلادی بود. او در رسانه‌های مختلفی از جمله عکاسی کار کرده است. در این تصویر او به صورت نیمرخ ایستاده است و لنز روی دوربین را تنظیم می‌کند. من ری با استفاده از یک تکنیک با نام «سولاریزیشن» عکس را در معرض تابش آفتاب قرار داده است؛ نتیجه این کار یک افکت نورانی رمزآلود است که در تصویر نهایی دیده می‌شود.

 

مطالعه بیشتر: ورلدپرس فوتو سال ۲۰۱۹

 

ویجی

 

ویجی

 بازتاب عکس من در یک آینه سینمایی در خیابان ۴۲، حدود ۱۹۴۶

 

به جز عکس‌های معروف (و اغلب ترسناک) ویجی از صحنه‌های جنایی نیویورک، او در دوران کاری خودش بیش از ۱۵۰۰ سلفی گرفته است. در این عکس که در مقابل سینمای لاف‌مووی در نزدیکی میدان تایمز گرفته شده‌است، تصویر ویجی توسط آینه جادویی روی درب سینما به شکل خنده‌داری تغییر کرده است.

 

برنیس ابوت

 

برنیس ابوت

سلف پرتره از هنرمند، حدود ۱۹۳۰

 

برنیس ابوت به خاطر تصاویر مستندی که از معماری شهر نیویورک و خط آسمان همیشه درحال تغییر آن ثبت می‌کرد شناخته شده است. با اینحال او از هنرمندان، نویسنده‌ها و موزیسین‌های زیادی عکاسی کرده است و علاقه زیادی به تکنیک‌های تجربی عکاسی داشت. برای ساخت این سلف پرتره او هنگام پردازش تصویر کاغذ را خم کرده است که در نتیجه آن یک اعوجاج در صورتش پدید آمده است.

 

مطالعه بیشتر: تاریخچه و انواع مختلف رنگ قرمز

 

سیندی شرمن

 

سیندی شرمن برای یک مجموعه عکس به نام «تصاویر فیلم بدون عنوان» مدل خودش بوده است. برای هرکدام از تصاویر این پروژه او از یک استریوتایپ زنانه متفاوت که در فیلم‌ها یا تلویزیون می‌دید استفاده کرده است. او با دقت لباس‌های خودش را انتخاب می‌کرد و مانند همان کاراکتر ژست می‌گرفت. تصاویر نهایی مانند تصویر زیر که شرمن را مانند یک زن خانه‌دار که حوصله‌اش سر رفته است نشان می‌دهد خط بین واقعیت و داستان را از بین برده‌اند.

 

سیندی شرمن

عکس فیلم بدون عنوان ۳، ۱۹۷۷

 

چاک کلوز

 

چاک کلوز

چاک کلوز، مطالعه برای سلف پرتره، ۱۹۶۸

 

مطالعه بیشتر: فضانورد تنها

 

چاک کلوز این عکس سیاه و سفید را از خودش گرفته و از آن برای مرجع یک سلف پرتره نقاشی استفاده کرده است. ژست رو به جلوی این عکس و جزئیات خشن آن، عکس‌های روی گواهینامه و یا تصاویری که قبل از ورود به زندان می‌گیرند را به ذهن بیننده می‌آورد.

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر