موضوعات مهم

زنان در نقاشی‌های داوینچی

زنان در نقاشی‌های داوینچی

ترجمه اختصاصی نوریاتو: جزئیات زندگی و آثار لئوناردو داوینچی توسط چشمان تیزبین منتقدان هنری و تاریخدان‌ها به دقت تشریح و آنالیز شده است. با این وجود زندگی این نابغه عصر رنسانس رموز خیلی زیادی دارد و یکی از آن‌ها نیز این است که ۴ عدد از ۵ عدد پرتره به جا مانده از او از زن‌ها کشیده شده است.

 

داوینچی درتمام طول زندگی خودش از زنان الهام می‌گرفت. حداقل این چیزی است که از بوم‌های نقاشی او می‌توانیم بفهمیم. طبق گفته منتقد هنری جاناتان جونز بیشتر جذابیت این موضوع به روشی که او آن‌ها را به تصویر کشیده است باز می‌گردد.

 

باید به یاد داشته باشیم که قبل از داوینچی پرتره‌های اکثر هنرمندان عصر رنسانس تحت سلطه مردان بود و زنان را به این اشتباه می‌انداخت که زیبایی خارجی یک موضوع مهم است. اما داوینچی اولین نقاش رنسانس بود که روی شخصیت، کاراکتر و وجود فردی زنان تمرکز می‌کرد و نشان می‌داد آن‌ها فقط نماد زیبایی نیستند بلکه در وهله اول انسان هستند. با این وجود این زیبایی نبوده است که توجه لئوناردو را جلب می‌کرده بلکه Moti Della Mente (حرکات ذهن) مسئول این کار است. تکنیک‌های خلاقانه و شاعرانه‌ای که باعث خلق این زن‌ها شده است که روی حالت چهره، شدت نگاه و زبان بدن تاکید دارند در «رساله نقاشی» شرح داده شده است و داوینچی یک راهنمای گام به گام درمورد نحوه به تصویر کشیدن زن‌ها ارائه داده است:

 

مطالعه بیشتر: عکاسی مد از فورت اسکات تا هالیوود

 

“زن‌ها باید به آرامترین شکل ممکن به تصویر کشیده شوند، زانوهایشان ترجیحا نزدیک به هم باشد، دست‌ها نزدیک به هم کشیده شوند یا بالای بدن تا شوند؛ سر زن‌ها باید رو به پائین باشد و کمی به سمت چپ یا راست خم شده باشد. برای درک کامل زیبایی‌های صورت زن‌ها شما نباید هیچ عضله‌ای را با خطوط مستقیم به تصویر بکشید، اما اجازه دهید یک خط نرم از روی عضلات عبور کند و ناشناختگی را در سایه‌هایی لذت‌بخش حذف کنید: به این روش می‌توانید زیبایی‌های صورت را به تصویر بکشید. موهای فرشده و به هم ریخته را زیاد دستکاری نکنید وگرنه مانند کسانی می‌شوید که همیشه آینه و شانه به همراه دارند و با هر وزش باد، باید موهای خودشان را مرتب کنند.

 

بانویی با قاقم

 

زنان در نقاشی‌های داوینچی

لئوناردو داوینچی، بانویی با قاقم، ۱۴۸۹-۱۴۹۰

 

اولین پرتره لئوناردو داوینچی از زنان که حدود سال ۱۴۷۹ در میلان کشیده شده است، سسیلیا گالرانی ۱۵ ساله را نشان می‌دهد و به بانویی با قاقم شهرت دارد. او معشوقه لودوویکو اسفورزا بود و طبق گفته منتقدان هنری قاقمی که او در آغوش گرفته است نماد دلسوزی و مهربانی است. در اینجا این حیوان ارزش نمادین دارد و خصوصیات زن فرهنگی را نشان می‌دهد که با علاقه زیادی که به موسیقی و ادبیات داشت، تاثیر زیادی روی فرهنگ آن زمان گذاشته بود. در این نقاشی کنترلی که این زن روی بدن دراز حیوان دارد نشان از سلطه او روی لودویکو می‌باشد. در عین حال شکل چشم‌ها و نگاه غیرمستقیم او بیننده را شگفت‌زده می‌کند و مشخص می‌کند که چرا اسفورزا تنها کسی نبود که جذب او شده بود.

 

جینورا دبنچی

 

زنان داوینچی

لئوناردو داوینچی، جینورا دبنچی، بین سال‌های ۱۴۷۴ تا ۱۴۷۸

 

لئوناردو پرتره این زن جوان که تمام رسومات پدرسالارانه زادگاه خودش را رد کرده است را کشیده است. او دختر یکی از خانواده‌های ثروتمند فلورانس است اما داوینچی او را با لباس‌های ساده به تصویر کشیده است تا تمام توجه بیننده را به صورت مخاطب خودش جلب کند. جینورا دبنچی به صورت مستقیم به چشمان بیننده نگاه می‌کند و ظاهر جدی او به سرعت توجه بیننده را جلب می‌کند. لئوناردو داوینچی درمورد این نقاشی در پشت پنل چوبی نوشته است او علاوه بر زیبا بودن، خیلی هم پرهیزگار است. می‌توان گفت حالت چهره او بهترین نمونه برای این عبارت است: “چشمانش آینه روحش هستند.”

 

مطالعه بیشتر: عکاسی صفحه خشک

 

ژکوند

 

لبخند ژکوند

لئوناردو داوینچی، مونالیزا، بین ۱۵۰۳ و ۱۵۰۵

 

مشهورترین پرتره از یک زن در دنیا، یعنی لبخند ژکوند یکی از محبوب‌ترین نقاشی‌های لئوناردو داوینچی بود و تا روز مرگش آن را به همراه داشت. این نقاشی که امروزه خیلی غم‌انگیز به نظر می‌رسد و در آن از طیف‌های کسل‌کننده قهوه‌ای و زرد استفاده شده است، ممکن است قبلا روشن‌تر و رنگی‌تر بوده باشد. این موضوع به این خاطر است که لئوناردو از یک تکنیک به نام اسفوماتو (تار کردن لبه‌های تیز با ترکیب رنگ‌ها) استفاده می‌کرده است تا گوشه‌های چشم‌ها و دهان را در سایه بگذارد. او با همین تکنیک احساس ابهام مونالیزا و لبخند مخفیانه‌ی او را کشید.

 

این زن اسرارآمیز لیزا گراردینی، لیزا دل ژکوند و یا حتی مونالیزا هم صدا می‌شد و سال ۱۴۷۹ در یک خانه شرافتمند فلورانسی متولد شد. او با یک تاجر ثروتمند ابریشم به نام فرانچسکو دل ژکوند ازدواج کرد و درنهایت در سال ۱۵۴۲ دار فانی را وداع گفت.

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر