موضوعات مهم

مرگ سقراط یک نقاشی نئوکلاسیک از ژاک لوئیز دیوید

مرگ سقراط

ترجمه اختصاصی نوریاتو: در اواسط قرن ۱۸ میلادی، سبک‌های مختلفی در هنر اروپایی وجود داشت. در فرانسه سبک روکوکو در حال شکل گیری بود و هنر باروک هم تمام قاره را فرا گرفته بود. درحالی که این دو جنبش هنری به خاطر علاقه به افراط شناخته شده بودند، جنبش‌های دیگر چنین خصوصیتی نداشتند. در واقع هنرمندان نئوکلاسیک مانند ژاک لوئیز دیوید، رویکرد متفاوتی نسبت به نقاشی داشتند. می‌توانید این رویکرد را در شاهکار مرگ سقراط  نیز ببینید.

 

نقاشی “مرگ سقراط”

مرگ سقراط یکی از مشهورترین آثار هنری است که در دوران نئوکلاسیک کشیده شده است. در دهه ۱۷۸۰ هنرمند فرانسوی ژاک لوئیز دیوید شروع به تولید آثاری کرد که تم‌های کلاسیک و ریاضت زیبایی شناختی در آن‌ها به کار رفته بود. او مرگ سقراط را در اوج این فاز در سال ۱۷۸۷ تولید کرد و همان سال آن را به سالن پاریس اهدا کرد.

 

جنبش نئوکلاسیک

 

سالن پاریس یک نمایشگاه سالانه بود که توسط آکادمی هنرهای زیبای فرانسه اجرا می‌شد. از آن‌جایی که آکادمی به هنر نگاه سنتی داشت، به شدت از تصاویر واقع گرایانه‌ای که از روی صحنه‌های تاریخی، اساطیری و حکایتی تهیه شده بودند، استقبال می‌شد. همین موضوع باعث شد این اثر به سرعت مورد توجه قرار گیرد.

 

مطالعه بیشتر: پیشرفت در سبک عکاسی

 

در مقایسه با سقف کلیسای سیستین اثر مایکل آنجلو و یا مکتب یونان اثر رافائل، منتقدین این نقاشی را تحسین کردند. در واقع این نقاشی به خاطر سوژه کلاسیک، ترکیب هماهنگ و طراحی دقیق مورد استقبال قرار گرفت. سه عنصری که سبک نئوکلاسیک را تشکیل می‌دادند.

 

مشخصه‌های آثار نئوکلاسیک

سوژه‌های کلاسیک

 

سردیس سقراط

سردیس سقراط

 

مرگ سقراط صحنه اعدام سقراط را نشان می‌دهد. سقراط یک فیلسوف یونانی و یکی از پیشگامان فلسفه غربی بود. در سال ۳۹۹ قبل از میلاد، دیوید با کمک رساله فائدو لحظه‌ای که به سقراط سم داده شد را به تصویر کشیده است. او به دلیل “بی تقوایی” و “به فساد کشاندن جوانان” به مرگ محکوم شده بود.

 

او درحالی که با اراده خودش لیوان را بر می‌دارد به موعظه‌ی پیروان جوان خودش ادامه می‌دهد. این عمل نشان می‌دهد که او به تصمیمی که به صورت دموکراتیک گرفته شده است احترام می‌گذارد و در عین حال وقف فلسفه است. براساس گفته پلاتو سقراط پس از تشکر از خدای سلامتی یونان به خاطر مرگ در آرامش، لیوان را برمی‌دارد و با خوشحالی و آرامی سم را می‌نوشد.

 

با اینکه این اتفاق واقعی است، دیوید هنگام به تصویر کشیدن صحنه چند تغییر کوچک در آن اعمال کرده است. بیشترین تغییر در کاراکترها دیده می‌شود. درحالی که سقراط(۱)، پیروانش سیمیاس و سبس(۲ و ۳)، کریتو(۴)، آپولودوروس (۶) و اعضای خانواده‌اش(۷) در این صحنه حاضر بودند، پلاتو (۵) و دیگر افراد حاضر در این نقاشی، هنگام مرگ سقراط در کنار او نبوده‌اند.

 

آثار نئوکلاسیک

 

ترکیب هماهنگ

 

ژاک لوئیز دیوید

 ژاک لوئیز دیوید، “سوگند هوراتی”، ۱۷۸۴

 

 

مطالعه بیشتر: پاول کلی – جادوی ماهی

 

هنرمندان که نقاشی نئوکلاسیک می‌کشیدند، به اندازه محتوی به ترکیب اهمیت می‌دادند. آن‌ها تلاش می‌کردند تعادل را در کارهای خودشان حفظ کنند. این رویکرد در آثاری که به نظر می‌رسد روی صحنه اجرا شده‌اند به اوج خودش می‌رسد.

 

این رویکرد در آثار دیوید، خصوصا مرگ سقراط و سوگند هوراتی خیلی دیده می‌شود. در هر دو مورد او تلاش کرده است افراد را به صورت صحنه‌ای به تصویر بکشد. با اینکه آن‌ها درحال تعامل با یکدیگر هستند حرکت آن‌ها برنامه ریزی شده است و حالات آن‌ها نیز رواقی است. این رویکرد خاص نسبت به جایگیری به دلیل نادیده گرفتن احساسات به نفع تعادل و جزئیات است. چیزی که در طراحی‌های او نیز مشخص است.

طراحی دقیق

 

طراحی در نئوکلاسیک

 ژاک لوئیز دیوید، مرگ سقراط، ۱۷۸۲

 

سومین مشخصه اصلی نقاشی‌های نئوکلاسیک طراحی دقیق است. دیوید به خاطر استفاده از خطوط محکم و ضخیم و تزئینات کم معروف است. با اینکه این جنبه از کارهای او در نسخه کامل مرگ سقراط دیده شده است، این مشخصه در طرح‌های اولیه او برای این اثر نیز دیده می‌شود. این طراحی‌ها بدون هیچگونه رنگ، تونالیته و نور رویکرد ساده گرایانه او را نسبت به هنرش و علاوه بر آن ایده کلی او از هنر نشان می‌دهد.

 

او گفته است: “در هنر، روشی که یک ایده شکل می‌گیرد و شیوه بیان آن، مهمتر از خود ایده است.”

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر