موضوعات مهم

هنرمندان و افسانه‌هایی که داشتند بررسی نقش افسانه در هنر

هنرمندان و افسانه‌هایی که داشتند

ترجمه اختصاصی نوریاتو: برخی اوقات، داستان یک هنرمند به اندازه هنر او مهم است. در این مقاله نگاهی خواهیم داشت به هنرمندان و نقش افسانه ها در هنر آن‌ها!

 

با اینکه خیلی‌ها فکر می‌کنند افسانه‌ها داستان‌های ساختگی هستند، همیشه اینطور نیست. در واقع افسانه‌ها ممکن است پایه‌های محکمی داشته یا نداشته باشند. براساس تعریف دیکشنری میریام-وبستر، “افسانه یک باور محبوب است که براساس چیزی یا فردی رشد کرده باشد.” مواقع زیادی هنر سوژه‌های افسانه‌ ای را به تصویر می‌کشد اما هنرمندی که آثار هنری را می‌سازد چطور؟ آیا ما می‌توانیم درمورد افسانه‌های محبوبی که آن‌ها را تحت تاثیر قرار داده است صحبت کنیم؟

 

گیوتو

 

نقش افسانه در هنر

نقاشی‌های دیواری گیوتو در کلیسای اسکرووگنی، ۱۳۰۵

 

جیورجیو واساری احتمالا یکی از بهترین افسانه‌نویس‌های تاریخ هنر می‌باشد. در سال ۱۵۵۰ این هنرمند اولین نسخه از کتاب زندگی بهترین نقاشان، مجسمه‌سازها و معمارها را چاپ کرد. این کتاب بیوگرافی خیلی از هنرمندان توسکانی را پوشش می‌دهد که با چیمابوعه، یکی از نقاش‌های معروف قرن سیزده آغاز می‌شود. زندگی‌نامه این نقاش یکی از جذابترین بخش‌های این کتاب است که گیوتو را به شدت تحت تاثیر قرار داده بود. طبق گفته واساری، گیوتو از زمان کودکی شخصیت بزرگی داشت. او می‌گوید یک روز که او درحال چراندن گله خانوادگیشان بود توقف کوتاهی می‌کند و گوسفند نقاشی معروف از طبیعت را نقاشی می‌کند. چیمابوعه که در حال رد شدن از آنجا بوده است به اندازه‌ای تحت تاثیر نقاشی گیوتو قرار می‌گیرد که اصرار می‌کند گیوتو را به شاگردی بپذیرد. با معرفی گیوتو بدین شکل و القای این موضوع که مهارت‌های او فوق‌العاده هستند، واساری او را به عنوان یک استاد نقاشی معرفی می‌کند. اما حتی اگر ملاقات این دونقاش حقیقت داشته باشد هم واساری نمی‌توانست شخصیت گیوتو را بشناسد، زیرا این دو به فاصله ۲۰۰ سال از یکدیگر به دنیا آمده‌اند.

 

مطالعه بیشتر: جان سینگر سارجنت – گذرگاه سیمپلون: درس

 

میکل آنژ

 

هنر در افسانه

میکل آنژ، سقف کلیسای سیستین، ۱۵۰۸-۱۵۱۲

 

یکی دیگر از هنرمندانی که واساری در کتاب خودش معرفی کرده است میکل آنژ است. این استاد که بیشتر در رم و فلورانس فعالیت کرده است امروزه به عنوان فردی شناخته می‌شود که به تنهایی و بدون دستیار فعالیت می‌کرده است. با این وجود نامه‌هایی که او نوشته است و دریافت کرده است، قسمتی دیگر از شخصیت او را نشان می‌دهد. اکنون همه می‌دانند که او با هنرمندان دیگر همکاری می‌کرده است. او طراحی‌هایی برای سباستینو دل پیومبو ونیزی که استاد استفاده از رنگ بود تهیه کرده است. همچنین می‌دانیم که میکل آنژ برای کار روی سقف کلیسای سیستین طرح‌های زیادی را ترکیب کرده است. او در نامه‌ای به یکی از دوستان خودش به سختی‌های فیزیکی این پروژه اشاره کرده است و گفته است که چیزی از شکنجه کم ندارد. از همین رو این تصویر از میکل آنژ که او را یک نابغه تنها نشان می‌دهد، خیلی واقعیت ندارد.

 

ون‌سان ونگوگ

 

افسانه‌ها در تدوین

 ون‌سان ونگوگ، سلف پرتره با گوش بانداژ شده و پیپ، ۱۸۸۹

 

مطالعه بیشتر: کردستان: یک آلبوم خانوادگی

 

تشخیص دروغ از واقعیت کار سختی است و هرچقدر که بیشتر وارد تاریخ می‌شویم، این کار سخت‌تر هم می‌شود. اما در مورد سال‌های اخیر که داستان‌ها پایه قوی‌تری دارند چطور؟ یکی از نمونه‌های خوبی که داریم زندگی ون‌سان ونگوگ می‌باشد. احتمالا بیشتر از اینکه این هنرمند را به خاطر شب پرستاره و یا نقاشی‌هایش از گل‌های آفتابگردان بشناسند، او به خاطر حادثه‌ای که در آن گوش خودش را برید مشهور است. ما به خاطر اسناد و سلف پرتره‌هایی که او پس از این حادثه خلق کرده است درباره آن مطلع هستیم. زندگینامه ونگوگ با روشی که ما درباره آثار او فکر می‌کنیم و روشی که ما آن‌ها را درک می‌کنیم تکمیل می‌شود. بنابراین خیلی جالب است که بدانیم اگر زندگی ونگوگ متفاوت‌تر بود، ما هم به روش دیگری آثار او را می‌دیدیم؟

 

یوزف بویز

 

افسانه در هنر

یوزف بویز، کت و شلوار نمدی، ۱۹۲۱-۱۹۸۶

 

حتی در قرن بیستم نیز می‌توانیم به نقش افسانه در هنر فکر کنیم. دوران حرفه‌ای یوزف بویز براساس یک داستان بنا شده است: داستانی که می‌گوید یک قبیله دورافتاده جان او را نجات دادند. طبق گفته این هنرمند آلمانی، هنگامی که سرباز بوده است، هواپیمای حامل او سقوط می‌کند. به خاطر اینکه سقوط هواپیما در مناطق بیابانی اتفاق افتاد، شانس زندگی او خیلی کم بود. او ادعا می‌کند که زندگی‌اش مردان یکی از قبایل نزدیک محل سقوط نجات داده‌اند. این مردان او را داخل لایه‌هایی از نمد و چربی می‌پیچیدند تا او را از سرما و یخ‌زدگی نجات دهند. بویز در طول دوران حرفه‌ای خودش با موادی که برای کار انتخاب می‌کرد با این اتفاق کنار آمد. این مواد عبارت بودند از چربی، نمد، پشم و چوب. افسانه‌ای که بویز برای خودش ساخت روی آثار او و همچنین وضعیتش تاثیر مستقیم داشت. امروزه محققان او را به عنوان یکی از مهم‌ترین هنرمندان آلمانی پس از جنگ جهانی دوم می‌شناسند.

بیشتر بخوانید

مطالب مرتبط

ارسال نظر

پربازدیدترین ها